เย่เย สวัสดีพี่น้องประชาชีทุกท่าน ด้วยความเ้ห่อ sai (เพิ่งจะเห่อ =w="...)

 

เอนทรี่นี้เลยมาเป็น อย่างนี้ค่ะ ^__^  

(ยังคงระดับความไร้สาระไว้ตลอดๆ~ กร๊ากกกกก) 

 

 

 
 
 
 
 
(ทั้งที่ยังใช้ไม่คล่อง อ่ะนะ..)
 
 
 
 
ครั้งนี้
 
 
 
รถเมล์ที่เรานั่งบ่อยๆก็คือ รถเมล์เหลืองปรับอากาศ สาย 29 ณ ป้ายวัดเสมียนฯค่ะ 
 
นั่งไปมหาวิทยาลัยทุกเช้าเลย~
 
บางทีก็ชั่วโมง ช้าหน่อยก็ 2 ชั่วโมง เมื่อยตรูดกันไปข้างนึงเลย =3="
 
ประสบการณ์สุดจี๊ดจริงๆ
 
แต่ต่อไปฝึกงานก้อจะไม่ได้นั่งไปบ่อยๆและล่ะ  แอบอาลัยเล็กๆ คึคึ TwT
 
 
 
 เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ
 
ข้อแรกที่ควรจำก็ครือ
 

 
เนื่องจากบุคคลประเภทนี้ มีเสียงอันทรงพลัง  และ อาวุธสุดอันตราย งับได้ ทุบได้
 
วันนี้ก็เพิ่งเจอมากับตัว น่ากัวสุดยิด = ="
 
 เจ๊กระเป๋า : เดอะมอลลลลล เดอะมอลลลล เตรียมตัวด้วยยยย ช่วยเตรียมตัวด้วยก็ดีนะ 
 
ผู้โดยสาร : โทษนะครับ ลงบางบัวทอง จอดมั้ยครับ 
 
เจ๊กระเป๋า : เอ๊!!! ก็บอกแล้วไงป้ายมันยกเลิกไปนานแล้ว พูดตั้งแต่ตอนขึ้นแล้ว
 
ไม่ได้ฟังเลยเหรอคะ!! (เสียงสูงสุดริด)
 
ผู้โดยสารโชคร้ายรายนั้น  [ไหล่ห่อ คอตก เก็บมือ]
 
เจ๊กระเป๋า : แล้วก็อย่ายืนขวางทาง คนจะลง หลบด้วยค่ะ! (ขึ้นเสียงอีกรอบ)
 
ผู้โดยสาร : คับ คับ ..เจ๊..  (กระซิก)
 
 
เอ่อ.. เจ๊ เป็นแม่ววว์ เค้าเหรอเคอะ = =" แบบว่า น่ากลัวสุดๆ อย่างกะครูฝึก รด.
 
อ่ะ แต่คนดีๆก็มีนะคะ เสียงนิ่ม ใจดี ยิ่งกว่าแอร์อีก 
 
กร๊ากกก ผ่านไป
 
 
  ข้อ 2
 
 
 
อันนี้ เจอทุกวัน ท่ามาตรฐาน คือโขกกระจก 
 
ถ้ามองเข้ามาจากนอกรถจะน่ากลัวมาก เหมือนกำลังโขกหัวขอความช่วยเหลืออยู่
 
บางคนก็ก้มหัว พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยทุกครั้ง ที่รถเมล์ขึ้นเนิน  (เป็นคนคล้อยตามง่ายซินะ) =w="
 
(จริงๆคือ ประสบมาด้วยตัวเอง ทุกท่าและ)