crad

 

อ่า... คลานมาอัพค่ะ TwT

(แม้จะมีงานหลวง+งานราษฏร์ จ่อรอทิ่มอยู่เบื้องหลังก็ตาม)

 ครั้งนี้ มี 3 หัวข้อที่ตั้งใจจะอัพคือ

 

1. [BT]ฟิค และแฟนอาร์ต จาก Blodwen

น้องนัน เจอเบย์ (เจ้าของร้านเบเกอรี่) กับ กวิณ (เจ้าของร้านน้ำชาค่ะ)

 

2. Reborn [fan art] หลักฐานของความบ้า (ตอนนี้เนี่ยนะ) TwT""

 

3.การ์ด ตรุษจีน 3 ใบค่ะ  (ใครอยากได้บอกกันได้นะคะ ^^)<< จะมีมั้ยนั่น... 

 

4.นี้เป็นอัพครั้งสุดท้ายของเดือนแล้วค่ะ (แต่ยังเม้นอยู่นา)

 

สามารถเลือกชม ตามหัวข้อได้เรยค่ะ ^^""

(รึตรูควรจะแยก BloG =="")

 

อ่า... ก่อนอื่น ขอออกตัวว่าไม่ว่างจริงๆ ช่วงนี้ แทบจะเครียด = =""

เลยมาอัพ BloG  แก้เครียดซะเรย กร๊ากกกก

 

ขออภัยในความยาวของกระทู้ค่ะ (ไม่อยากอัพหลายครั้งอ่า)

 

อ่าๆ มาเริ่มกันเรยดีกว่า >___<

 

โซนที่ 1.[BT] Meet กวิณ + เบย์

 

 

                            กลิ่นเค็มๆของลมทะเลพัดมาเป็นระยะๆ ผมยังคงเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย ตอนที่คุณแม่เรียกให้ไปช่วยจัดของ

ในห้องนอน ผมกับแม่เข้ามาใน Blodwen ได้ 3 วันแล้ว เรายังไม่ได้ไปพบเจ้าเมือง แต่ก็รู้ว่าเธอเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ ผม

คิดว่าเราคงได้พบกันในเร็ววันนี้

                            บ้านใหม่ของเราเป็นบ้านหลังเล็กๆ ทาสีขาวทั้งหลัง ตั้งอยู่บนเนินติดทะเล ด้านหลังบ้านเป็นทุ่งหญ้าสีเขียว

อ่อน ท่าทางจะนุ่มน่านอน   

                           ผมช่วยแม่แกะกล่องสัมภาระเงียบๆ พลางฟังแม่รำพันไปถึงเก้าอี้โยกตัวเก่า ที่แม่รัก ถ้าไม่ใช่เพราะ

เหตุการณ์อันฉุกละหุก แม่คงจะรบเร้าพ่อให้ส่งลงเรือมาให้ด้วยแน่ๆ ผมยกของที่อยู่ในกล่องขึ้นมามอง มันเป็นกรอบรูปสีทอง

สลักเป็นลวดลายปราณีต ในภาพผมเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆผม เธอไม่ยิ้ม ผมสีทองของเธอ สะท้อนแสง

แดดในยามนั้น สว่างสดใสน่ามอง 

                         เสียงแม่เรียกอีกครั้ง ทำให้ผมรู้สึกตัว และพบว่าตัวเองกำลังกอดกรอบภาพไร้ชีวิตอันนั้นเอาไว้แน่น

                         ความรู้สึกของผมจะสื่อไปถึงเธอหรือเปล่านะ ...?

                        คนที่เมืองนี้ นี่น่ารักกันจริงๆนะจ้ะ เมื่อเช้าตอนแม่ไปซื้อของใช้ในเมืองเจอคนใจดีตั้ง 2 คนแน่ะ

                         คุณแม่เดินยิ้มแฉ่งออกมาจากห้องครัว เธอรวบผมสีดำสนิทของเธอเอาไว้แบบลวกๆ ทำให้ดูทะมัดทะแมง และอ่อนเยาว์ขึ้นเยอะ

                       ดูซิจ้ะ แค่เจอกันครั้งแรกแม่ก็ได้ของฟรี มา 2 อย่างแล้ว ถ้าเป็นที่รัฐเซียคงไม่มีแบบนี้แน่ๆ แม่โชว์กล่องขนม กับกล่องชามะลิ กล่องเล็กๆให้ผมดูด้วยความภูมิใจ

                       ชิ้นนี้ได้จากคุณบาเลย์ เจ้าของร้านเบเกอรี่ เห็นเธอบ่นๆอยู่ว่าไม่มีลูกมือช่วยทำขนมที่ร้านเบเกอรี่ หรือแม่จะไปช่วยเองเลยดีน้า  

              ส่วนชามะลินี้ ได้จากคุณกวิณ แม่พูดอย่างอารมณ์ดี

                       แค่แม่ชมว่าชามะลิของเขาอร่อยมากๆ พ่อหนุ่มผมแดงคนนั้นก็ยื่นกล่องชาให้แม่ด้วยสีหน้าผ่องใส (ยิ้มบริการ) ช่างเป็นคนหนุ่มนิสัยดี(?) ที่หาได้ยากจริงๆ  

                        แม่ของผมชอบคุยกับคนอื่นไปทั่วแม้จะไม่รู้จักกัน หลายครั้งที่ผมคิดว่าแม่เหมาะกับเมืองเล็กๆแบบนี้มากกว่าที่ที่จากมา

                        สีหน้าของแม่ดูสดใส เป็นสีหน้าแบบที่ผมอยากเห็นมานาน ผมรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

                       

                       บางที ...เรื่องร้ายๆที่ผ่านมาอาจไม่หวนกลับมาอีกแล้ว หากเป็นที่นี่..?

 

                       แต่แล้วบางอย่างภายในท้องของผมก็บิดมวนขึ้นมาอีกครั้ง

                       กังวลเหรอ...? 

                       ใช่แล้วความรู้สึกนี้... อะไรๆก็ยังไม่แน่นอน ไม่มีทางแน่นอน   

                      คนที่นี่ใจดีจริงๆด้วยนะครับ ผมชักอยากไปเดินดูให้ทั่วแล้วซิ ผมฝืนยิ้มบางๆให้แม่

                      ก็ไปซิจ้ะ แม่ว่าลูกต้องชอบแน่ๆ~” แม่ยิ้มหน้าบาน พลางรวบผมไปกอดไว้อย่างไม่มีสาเหตุ เธอโอบกอดผมไว้

อย่างอ่อนโยนจนผมนึกสงสัยว่าเมื่อครู่เธออาจจะรู้สึกได้ถึง ความกังวลใจ ของผม

      "แล้วจะรีบไปรีบกลับนะครับ" 

 

 

       ผมบอกก่อนจะขอตัวออกมาจากบ้าน เอาจักรยานสีดำ คันเก่าที่จอดอยู่ข้างๆเดินเรื่อยๆ มาตามทุ่งหญ้า ลัด เข้าสู่ถนนเส้นเล็กๆ แล้วผมก็เข้ามาถึงในเมืองเป็นครั้งแรก  

 

                      ในเมืองมีร้านค้าต่างๆมากมาย ผมสะดุดตาร้านขายสัตว์เลี้ยง แต่กลับเลี้ยวเข้าไปร้านเบเกอรี่ใกล้ๆแทน อาจ

จะเป็นเพราะกลิ่นหอมกรุ่นๆที่ลอยมาทักทาย นั่นเอง ที่ทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังหิวอยู่  

 

.......MeeT เบย์.......

                         ในร้านผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะในร้าน

 

         ผู้หญิงผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ดวงตาสีฟ้านั่น ... เธอคือเจ้าของร้านหรือเปล่านะ?  เสียงเจ้าหมาในร้านเห่า ทำให้

         สาวน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองทางผม เธอฉีกยิ้มกว้างให้ผม

 

 

              “เข้ามาดูก่อนซิจ้ะ หนูน้อย 

 

                         หนูน้อย? เธอเรียกผมว่าหนูน้อยเหรอ ? ผมนึกขำอยู่ในใจแต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร

 

        ที่แท้เธอก็เป็นเจ้าของร้านนี่เอง ขนมในร้านนี้ท่าทางอร่อยหลายอย่าง แต่แล้วผมก็เพิ่งมานึกได้ว่า ผมลืมเอาเงินติดตัวมาด้วย 

                       อาจริงซิ.. เจ้าของร้านเบเกอรี่คนนี้ คงจะเป็นคนที่แม่พูดถึงแน่ๆ  พี่คือ คุณบาร์เลย์ ใช่มั้ยครับ?ผมถาม พลางยิ้มให้เธอ

 

             ใช่แล้วจ้ะ หนูรู้ได้ไงจ้ะ?  เธอดูแปลกใจ

              “พี่ให้ขนมเค้กแม่ผมเมื่อเช้านี้ ขอบคุณมากนะครับ

                       ผมส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง เธอดูเป็นปลื้มมากกับท่าทางของผม คุณบาร์เลย์ เดินเข้าไปหลังร้าน แล้วกลับออกมา

อย่างรวดเร็วอีกครั้ง แล้วยื่นกล่องเค้กสีครีมให้ผมด้วยท่าทางกระตือรือร้น

             “ของขวัญต้อนรับเข้าสู่ บลอดเวน จ้ะ~” เธอพูดอย่างร่าเริง

 

             “เธอชื่ออะไรจ้ะ? 

 

              “ผม..ชื่อซานันครับ..ผมตอบ เอ่อ..แต่เมื่อเช้า พี่ให้แม่ผมไปแล้ว..</